Od wyniku księgowego do podstawy opodatkowania
Wynik z ksiąg rzadko równa się dochodowi podatkowemu. Różnicę tworzą pozycje, których ustawa nie pozwala zaliczyć do kosztów, oraz przychody, które podatkowo powstają w innym momencie. System prowadzi te pozycje jako osobne oznaczenie na zapisie, dzięki czemu przejście od wyniku do podstawy jest widoczne wiersz po wierszu, a nie ukryte w jednej korekcie.
| Typowa różnica | Jak jest ujmowana |
|---|---|
| Reprezentacja, część kosztów samochodowych, odsetki budżetowe | Koszt księgowy oznaczony jako niestanowiący kosztu podatkowego. |
| Niezapłacone składki ZUS i wynagrodzenia | Koszt podatkowy przesunięty do okresu zapłaty. |
| Odpisy aktualizujące i rezerwy | Wyłączone z kosztów do czasu spełnienia warunków ustawowych. |
| Różnice kursowe niezrealizowane | Ujmowane podatkowo dopiero przy realizacji. |
Straty z lat poprzednich
System pilnuje wysokości nierozliczonej straty i limitów jej odliczenia w kolejnych latach, a przy wyliczeniu zaliczki proponuje kwotę możliwą do wykorzystania. Historia rozliczenia straty zostaje w systemie, więc przy kontroli nie trzeba jej odtwarzać z arkuszy.
Zaliczka liczy się narastająco. Podatek za dany miesiąc to różnica między podatkiem od dochodu od początku roku a sumą zaliczek już należnych. Dlatego korekta dokumentu ze stycznia zmienia kwotę bieżącej zaliczki — system pokazuje wtedy, co się przeliczyło i dlaczego.
Miesięcznie, kwartalnie, uproszczenie
Firma może płacić zaliczki miesięcznie albo kwartalnie, a w niektórych przypadkach korzystać z formy uproszczonej opartej o dochód sprzed dwóch lat. Wybór ustawia się dla firmy na dany rok, a terminarz zobowiązań uwzględnia go przy pokazywaniu terminów. Więcej: terminarz zobowiązań.
Rozliczenie roczne
Dane, z których powstają zaliczki, zasilają rozliczenie roczne — CIT-8 dla spółek, PIT-36 albo PIT-36L dla działalności osób fizycznych, PIT-28 przy ryczałcie. Każda pozycja rozwija się do zapisów źródłowych.